Projectleider/webmaster @smosblog, @MNMbe-tooghanger, Levensgenieter, Toog-filosoof, Student Advisor @kdghogeschool & Student #teamMCT

 

Dan ga je even zweven

Examentip: Seks voor het examen!

Op moment van schrijven heeft het bijgevoegd artikel op smosblog zo’n 600 likes op Facebook en hebben meer dan 12.000 mensen het eens bezocht. Op zo’n momenten ga je zweven. Maar is dat wel verstandig? Zeker zo tijdens de examens?

Voor veel jonge bloggers is het een droom om zoveel views en likes te krijgen. En als je het dan uiteindelijk bereikt, dan ga je zweven en wil je er vol voor gaan. Maar net zoals vele persoonlijke projectjes, kan deze smosblog ook wel eens falen en tot niets positief in mijn verdere leven leiden.

Ik vraag me soms dus inderdaad af of het wel slim is om veel van mijn vrije tijd te schenken aan smosblog. Eender welk moment van de dag denk ik wel eens: “Shit, ik heb nog niets geschreven vandaag. Ik ga weer ongeveer 500 mensen in de steek moeten laten.” Of, “Shit, ik heb beloofd aan die jongens om iets te schrijven over hen of hun project.”

Is deze mentaliteit wel gezond? Moet ik niet meer genieten van mijn studentenleven? Of moet ik net meer tijd in dit project steken? Zodat bedrijven later kunnen lezen op mijn cv dat ik echt mijn volledige vrije tijd wil opofferen voor mijn werk/project? Als ik met smosblog bezig ben, heb’k altijd wel veel plezier. Al is het maar die discussie met mede-beheerders en schrijvers die uiteindelijk toch op niets uitdraaien. Maar toch?

vermeulenw asked
Matthias, ik wil OS X Lion installeren, maar als je dat doet, ben je dan alleskwijt wat er al op u macbook stond? danku

Ik lees het nu pas. Al opgelost ondertussen?

Staken? Heeft dat een nut?

Iedereen wordt er vandaag mee geconfronteerd. Stakingen. Voor de student de meest vervelende activiteit die uitgevonden is. Want zoals gewoonlijk met een staking, kwam ik te laat op school. “Waarom staken die mensen toch?”, vraag ik mezelf af.

Deze ochtend tweette ik in volle razernij het volgende: “Ik heb zwaar veel goesting om een staker op zijn bakkes te slagen!” Maar heb ik zelf wel recht tot spreken? Ik heb zelf geen full time job. Dus eigenlijk heb ik geen recht tot spreken? Of net wel? Heb ik er nog een gezonde kijk op en hebben al die stakers toch ongelijk?

Mijn visie rond heel het staken is duidelijk: Ik haat het. Het heeft toch geen enkel nut om niet te gaan werken zodat je meer geld zou krijgen? Of betere een werkomgeving krijgen?

Ik denk eerder dat dit averechts werkt. Als je staakt, ben je ongewettigd afwezig. Als je ongewettigd afwezig bent in het middelbaar, moet je nablijven. En in het hoger onderwijs kan je puntenaftrek krijgen. Als je ongewettigd afwezig bent op het werk, word je gewoon simpelweg niet uitbetaald. En je baas is ontevreden over je diensten die je hem levert. Want die lever je gewoon niet.

Als ik het dus logisch bekijk krijg je dus minder geld en kom je in ongenoegen bij je werkgever. Waarom dan staken? Misschien is het omdat je dan ontslagen wordt en actiever gaat zoeken naar nieuw werk. Nieuw werk waar je meer betaald word? Beetje banaal allemaal.

Ik ben radicaal tegen staken. En jij?

Facebook: Het zijn de mensen

Facebook is een geaccepteerd medium geworden in onze samenleving, te geaccepteerd naar mijn mening tegenwoordig. Als er iets op Facebook staat, ben je zelf geacht het te weten. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik voorstaander ben van een ander socialmediasite, maar daar ga ik nu niet verder over uitwijken. Wel wil ik eventjes mijn mening kwijt over wat mij irriteert aan Facebook.

Facebook ontwikkelt geweldige features, soms werken ze niet zoals het hoort, maar geweldig zijn ze zeker. De mensen die dit ontkennen zijn grote sufkoppen. En laat dat nu net het puntje zijn dat mij irriteert aan de F-site. Mensen zitten om de 5 minuten te zagen over dat Facebook ‘weeral’ is veranderd, dat ze weeral alles gaan moeten her-uitvinden om hun laatste nieuwe roddels en likes erop te kunnen plaatsen. Het zijn de mensen die irritaties over Facebook doen opwekken.

Ik herinner mij de laatste grote update nog van de profiel-pagina. De laatste 5 getagde foto’s, of de laatste 5 profielfoto’s van een gebruiker waren hier te vinden. Compleet overbodig volgens de meeste. Na 5 minuten wisten ze niet meer dat Facebook anders was geworden en maakte ze leuke profielen door knip en tag-werk. Mensen zijn gewoon bang voor verandering, daarom zien ze niet recht dat Facebook steeds cooler en handiger wordt.

image

Verder krijg ik het ook van andere Facebook-activiteiten op men heupen. De Facebook Like-button. Iets geweldig om iets van een andere website snel op Facebook te delen, maar daar stopt het ook. De like-button mag bij een status niet de conversation veranderen. Vroeger praatten de mensen tegen elkaar in real life. Daarna praatten de mensen via telefoon, daarna via sms, daarna via msn, daarna via Facebook en nu.. Praten we gewoon veel minder. We vinden tegenwoordig gewoon alles leuk. Zelfs als iemand met ons deelt dat hij van de trap is gevallen.

Normaal ben ik niet zo’n emotionele jongen als het gaat over gewonden en doden bij een natuurramp. Maar deze keer heeft mijn geweten mezelf tegengesproken. Dit is, weeral ja, een blogpost die gaat over het Pukkelpop ‘11-drama. Maar ik wou toch graag eventjes mijn zegje kwijt. Ergens waar mensen het niet moeten lezen of aanhoren.

Toen ik de eerste Tweets las over wat er aan de hand was op Pukkelpop, interesseerde het me nog niet echt. Ik zat veel te hard te denken aan mijn nacht-shiften op mijn vakantie-werk. De eerste meldingen dat er 6 doden waren, noem me een onmens als je dat wilt, deden me echt letterlijk niets. Daarna viel het cijfer ook nog terug naar 1 dode

De ochtend daarna toen ik naar huis ging, hoorde ik op MNM het nieuws dat er 5 doden waren. En toen werd ik er wel eventjes stil van. Dit gevoel werd nog eens versterkt toen ik ‘s morgens in mijn bed kroop en toch snel eventjes wat nieuwsberichten las over het drama.

Toen ik ‘s middags weer wakker werd ben ik snel de hashtag #pp11 gaan checken. Ik zag daar enorm veel filmpjes en mijn hol gevoel werd versterkt. Er waren geen tranen, maar dat scheelde niet veel. Er waren 5 mensen dood. 5 mensen die van plan waren om er een top-weekend van te maken. Vol muziek. Het werd hun dood.

Nadien begon de irritatie, die normaal geen irritatie mag zijn, op Facebook. Er werden fanpages gemaakt voor je steunbetuiging te laten zien. Eén zo’n page gaat nog, twee ook nog. Maar een stuk of 50 verschillende pages, likes en noem maar op, gingen erover in mijn ogen. Ja, het is erg wat er gebeurd is. Maar zoals die ene fanpage zegt: Zit je er echt wel mee in als je graag zoveel mogelijk likes wilt op je page over het pp11-drama?

Social Media heeft in mijn ogen dus een dubbele verhaallijn in deze historie.
Ik vond het namelijk geweldig dat er een hele #hasselthelpt-beweging werd opgezet. Dat mensen #ppok konden tweeten en dergelijke.
Maar het werd een oh zo harde spamactie op Facebook achteraf met al die pages.

Ik had ook graag van jullie geweten wat je hierover vindt. Ben ik hier totaal naast de bal aan het slagen en een dikke eikel aan het wezen?